Βρέθηκα για άλλη μια φορά στην αγαπημένη μου πόλη. Στην πόλη που δε βαριέσαι ποτέ και πάντα έχει κάτι να δεις και να κάνεις. Τη Νέα Υόρκη!
Ξύπνησα στις 6μιση το πρωί και αποφάσισα να πάω σε ένα πολύ γνωστό μαγαζί για πρωινό,το Ellen’s Stardust diner. Η πρωτοτυπία του μαγαζιού αυτού, δεν είναι το φαγητό ή ο ιδιαίτερος χώρος του, αλλά το ότι οι σερβιτόροι του τραγουδούν την ώρα που εσύ τρως! Κυκλοφορούν ανάμεσα στα τραπέζια με το μικρόφωνο στο χέρι, ενώ ταυτόχρονα σου βάζουν καφέ, σου σερβίρουν το φαγητό σου κτλ κτλ. Το μότο τους είναι from burgers to Broadway! Δηλαδή, ενώ σήμερα τραγουδάνε εδώ,την ώρα που σερβίρουν, το όνειρο τους είναι να τους ανακαλύψει ένας ατζέντης και να παίξουν-τραγουδήσουν-χορέψουν στο Broadway. Παράλληλα κάνουν μαθήματα φωνητικής και υποκριτικής και πηγαίνουν σε πολλά καστινγκ. Ο δρόμος για τη δόξα και τη φήμη δεν είναι και πολύ εύκολος,δε νομίζετε;

Το μαγαζί ανοίγει στις 7 το πρωί. Ποιος θα πάει απ’τις 7; σκέφτηκα. Έφτασα στις 7 και μισή. Είχε ήδη κόσμο και οι σερβιτόροι είχαν ξεκινήσει να τραγουδούν! Παρήγγειλα αυγά με μπέικον στην σερβιτόρα μου που είχε ντυθεί «Πεντάμορφη» , η οποία μετά από λίγο είπε ένα τραγούδι από την Αριελ, τη μικρή γοργόνα. Υπήρχε μια συνεχής ροή. Το ένα τραγούδι πίσω απ’το άλλο. Ολοι τους ηταν καλοί, αλλά ξεχώρισα μια κοπέλα. Είχε την πιο ωραία φωνή. Πραγματικό ταλέντο. Όμως είχε αρκετά έξτρα κιλά. Άραγε η εμφάνισή της, θα μπορούσε να είναι εμπόδιο στην εξέλιξη της;

Απ’την μια μεριά τους απολάμβανα και τους χαιρόμουν, αλλά από την άλλη αναρωτιόμουν αν κάποτε θα τα καταφέρουν. Μήπως τελικά το μαγαζί αυτό είναι το δικό τους Broadway;
Πλήρωσα τον λογαριασμό αφήνοντας ένα γερό φιλοδώρημα, που ενώ βέβαια στην Αμερική στο επιβάλλουν, ήταν η πρώτη φορά που το έδωσα απλόχερα. Η ώρα είχε πάει 9 και έξω απ’το μαγαζι ο κόσμος έκανε ουρά για να μπει!