Μετά από 3 ώρες και 40 λεπτά βραδινής πτήσης φτάσαμε στη Τσενάι, ή αλλιώς Μαντράς, που βρίσκεται στη νότιο-ανατολική Ινδία. Όχι ένας και τόσο δημοφιλής τουριστικός προορισμός για κάποιον που θα επισκεφτεί τη χώρα, αλλά αν σε πάνε δωρεάν και σε πληρώνουν κιόλας, γιατί  όχι;
Μείναμε σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο, το οποίο έκανε αντίθεση με το περιβάλλον που βρίσκεται έξω από αυτό. Γρήγορα γρήγορα ξεκίνησα να οργανώνω τη διαμονή των 25 ωρών με τη βοήθεια ενός ευγενέστατου Ινδού από τη ρεσεψιόν. Για τη δική μου άνεση αλλά και ασφάλεια, ενοικίασα ένα αυτοκίνητο του ξενοδοχείου με οδηγό για 4 ωρες στην τιμή των 25 ευρώ.

Ο Raju κι εγώ ξεκινήσαμε την περιπλάνηση στην πόλη.
Ινδία: Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Πού να πρωτοκοιτάξεις; Τι να πρωτο φωτογραφίσεις; Η κίνηση στους δρόμους είναι τραγική, η οδήγηση δεν έχει κανόνες, οι διαχωριστικές γραμμές πατιούνται ασύστολα, η κόρνα είναι ένας μόνιμος ήχος που ακούγεται και τα φανάρια διακοσμητικά. Πεζοί περνούν αμέριμνοι τον δρόμο και ισχνές αγελάδες διακόπτουν την κυκλοφορία. Έχουν κάθε δικαίωμα άλλωστε, ως ιερό ζώο.. Αχ αγελαδίτσα.. για μένα να δεις πόσο ιερή είσαι!

Η πρώτη μας στάση ήταν στην αγορά. Ήθελα να αγοράσω ένα Σάρι. Το Σάρι είναι η παραδοσιακή φορεσιά των γυναικών στην Ινδία και στις γύρω χώρες. Θεωρείται σεμνό, αλλά και ταυτόχρονα τολμηρό εξ’αιτίας των σημείων που αφήνει ακάλυπτα. Οι άντρες Ινδοί λένε οτι αυτό που τους αρέσει στο Σάρι, είναι η ώρα που το ξετυλίγουν από τη γυναίκα! Η ποικιλία των υφασμάτων, η ποιότητα και τα χρώματα ήταν το κάτι άλλο. Διάλεξα ένα ημιμεταξένιο μπλε-χρυσό με κόστος κάτι λιγότερο από 20 ευρώ. Νόμιζα πως απλά φοράς το ύφασμα με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο κι είσαι έτοιμη! Έλα μου όμως που πρέπει πρώτα να το ράψεις! Σαν μια άλλη ντόπια, βρήκα ένα ραφείο. Τρεις άντρες με τις ραπτομηχανές τους γάζωναν ασταμάτητα και δυο γυναίκες με βελόνα και κλωστή κεντούσαν τις λεπτομέριες. Μου πήρε ο ράφτης τα μέτρα μου και μέσα σε μια ώρα μια από τις κυρίες με βοηθούσε να φορέσω το Σάρι που φτιάχτηκε μόνο για μένα με 6 ευρώ!!!

Διόλου διακριτικά ήταν τα βλέμματα όλων επάνω μου όταν ξεκίνησα να κυκλοφορώ έτσι ντυμένη στον δρόμο και χαμογελούσα αμήχανα διασκεδάζοντάς το με την καρδιά μου! »Beautiful», μου είπε μια γιαγιά Ινδή. Το περπάτημα ήταν δύσκολο με το Σάρι σε συνδιασμό με τον ιδρώτα από τη ζέστη. Με τη συνοδεία του Raju βόλταρα στην αγορά κατά μήκος του τρελού δρόμου και το ινδικό στυλ μου συμπληρώθηκε με τα κατάλληλα αξεσουάρ. Χρυσά βραχιόλια και στα δυο χέρια, για να διατηρείται η ισορροπία και ένα ζευγάρι μεγάλα χρυσά-μπλε σκουλαρίκια στα αυτιά. Έτοιμη για bollywood ! Το τι πουλούσαν στον δρόμο ξεπερνούσε κάθε φαντασία, με κορυφαίο πολλές και απίστευτα μακριές αλογοουρές από αληθινά κατάμαυρα μαλλιά γυναικών, που τα πουλούσαν για ψίχουλα..

Η επόμενή μας στάση ήταν ένας Ινδουιστικός ναός. Δυστυχώς τα αγγλικά του Raju δεν επαρκούσαν για να μου εξηγήσει, αλλά ήταν μια μεγάλη γιορτή για τους ινδουιστές. Ο Βισνού και ο Σίβα, οι δυο θεοί τους, είχαν τη χάρη τους σήμερα! Ένας ναός σχεδόν τριγωνικός, στολισμένος με πολύχρωμες φιγούρες από τη θρησκεία τους. Δυστυχώς ή ευτυχώς ήταν κλειστός την ώρα που πήγα. Είχαν όμως αρχίσει ήδη να μαζεύονται απ’έξω ζητιάνοι και πλανόδιοι πωλητές κι εγώ προκαλούσα αρκετά με την παρουσία μου εκεί.

Στο πρόγραμμα ήταν να πάμε και σε κάποια παράλια, αλλά ο περισσότερος χρόνος χάθηκε λόγω της ραφής του Σαριού.
Επέστρεψα στο ξενοδοχείο σώα και αβλαβής, με το Σάρι μου, και μια γεύση Ινδίας . Γεύση μόνο στο μυαλό, γιατί δεν είμαι καθόλου οπαδός του ινδικού φαγητού. Πριν πέσω για ύπνο ξέπλυνα από πάνω μου την πόλη και το χρώμα του Σαριού που ξέβαψε στο δέρμα μου.
Άλλη μια χώρα, άλλη μια καινούρια εμπειρία, άλλος ένας λόγος για να εκτιμήσω αυτά που έχω στη ζωή και για να αναθεωρήσω όταν σκέφτομαι τι δεν έχω!
Σουκρία (ευχαριστώ) Ινδία ! Εις το επανιδείν !