Ημέρα 1η

Έφτασα στο Ιράν μετά απά μια ωραιότατη γρήγορη πτήση, με την Emirates φυσικά! Η διαδικασία της υποχρεωτικής ασφάλισης που καλύπτει έξοδα 10.000€ σε περίπτωση ατυχήματος, νοσηλείας, θανάτου κτλ με κόστος 14€ και η έκδοση βιζας 65€ πήρε μια ώρα. Πάλι καλά. Με υποδέχτηκε ο οδηγός, που έκλεισα απο υπηρεσία ταξί με ένα παλιό αμάξι, χωρίς μια ένδειξη ότι είναι ταξί, ο οποίος δε μιλούσε λέξη αγγλικά. Ευτυχώς οδηγούσε καλά.

Το τοπίο όσο ανεβαίναμε προς το βουνό, ήταν απλά μαγικό.. Τα πάντα ηταν καλυμμένα από τα χιόνια. Φτάσαμε στο Dizin! Το ξενοδοχείο ηταν αρκετά απογοητευτικό για 80 δολλάρια τη βραδιά. Παλιό, τα δωμάτια παλιά, χωρίς μια ιδέα ανανέωσης.. Όμως επειδή στέκομαι μόνο στα θετικά, η θέρμανσή τους ήταν εξαιρετική! Το προσωπικό φυσικά δε μιλούσε ούτε εδώ καλά αγγλικά και η συννενόηση καταντούσε πραγματικά εκνευριστική.

Μετά από ένα σύντομο πρωινό, το πρώτο και το τελευταίο (μα φακές για πρωινό; ), έβαλα τη σκιερική φορεσιά μου, περπάτησα μόνο 100 μέτρα (άλλο ένα θετικό) κι έφτασα στα λιφτ. Πήρα τη μικρή καμπίνα κι ανέβηκα επάνω. Πήγαινε και πιο ψηλά, αλλά τα λιφτ ήταν κλειστά λόγω καιρού κι έλλειψης μηχανημάτων για να πατήσουν τις πίστες.

Ο καιρός ήταν μουντός, χιονιάς. Έριχνε χιονάκι συνεχόμενα. Καλό αυτό.. Ποιότητα χιονιού; Εξαιρετική.. απλά να ταν λίιιιιγο πατημένο για να μη κολλήσει κάνα πέδιλο, καλά θα ήταν. Ευχαριστήθηκα τις λίγες καταβάσεις που έκανα (έφυγα νωρίς, ήμουν άυπνη και το υψόμετρο με ζάλισε), αλλά οι τετρακέφαλοί μου πήραν φωτιά από την αγυμνασιά μου. Καλά να πάθεις, μου έλεγα συνεχώς.

Γύρισα στο ξενοδοχείο και ξεράθηκα στο υπέρ ζεστό, παλιακό δωματιάκι μου.. Έπειτα είχα την πρώτη μου εμπειρία με ιρανικό φαγητό.. Κεμπάπ μπακριάρι με ρύζι. Ευτυχώς μου άρεσε..

Ημέρα 2η

Ξύπνησα με την ησυχία μου, μετά από έναν πολύ βαθύ ύπνο. Ετοιμάστηκα και ανέβηκα στο βουνό. Τυχαία μπήκα στην καμπίνα με έναν Ιρανό και πιάσαμε την κουβέντα. Χούμαν το όνομά του. Οδοντίατρος, με σπουδές στον Καναδά. Είχε έρθει για σκι μόνος του κι αυτός, οπότε κάναμε μαζί. Περάσαμε καλά, τουλάχιστον είχα παρέα. Το χιόνι ήταν και πάλι απίθανο και η ατμόσφαιρα πιο καθαρή από την προηγούμενη μέρα. Έκανα σκι για πολλές ώρες, αφού είχα σκοπό να μην μείνω άλλη μέρα εκεί. Το σώμα μου με πονούσε και ακόμη ήμουν κουρασμένη. Ο Χούμαν με βοήθησε να ακυρώσω τις δυο τελευταίες βραδιές στο ξενοδοχείο και να μου επιστρέψουν ένα αρκετά καλό ποσό και είπε ότι θα με βοηθούσε να βρω ξεναγό για την Τεχεράνη.

Όταν έφυγε από το ξενοδοχείο, μου έπιασε την κουβέντα ένα άλλο αγόρι, που μιλούσε πολύ καλά αγγλικά κι ήταν με δυο μεγάλους σε ηλικία Ιρανούς. Ο Μότζι. Ιρανός, μεγαλωμένος στον Καναδά, εβραίος, όπως μου είπε αργότερα. Κατευθείαν με τους τρεις τους δέσαμε και ξεκινήσαμε να γελάμε.Είχαν πολύ πλάκα. Παίξαμε μπιλιάρδο και μου είπαν πως δε χρειάζεται να φοράω τη μαντήλα(τη λεγόμενη hejab) , όσο ήμασταν εκεί.Οι δυο πιο μεγάλοι, με πείραζαν κι όταν ήταν η σειρά μου να παίξω τραγουδούσαν μελωδικά Λώρη, Λώρη, Λώρη. Ένα τραγούδι, που στην ουσία δεν σημαίνει κάτι, αλλά το λένε όταν μαζεύουν το ρύζι! Μετά πήγαμε σε ένα διπλανό χωριό για σούπα. Είχε 6 διαφορετικές. Αυτή που φάγαμε λέγεται Σαμ τζο κι έχει μέσα φασόλια, κρέας , πάστα μέντας κι ένα άσπρο υγρό σαν σάλτσα γιαουρτιού, αλλά πιο ξινό. Από πάνω βάζουν τηγανητό κρεμμύδι, το οποίο το αφαίρεσα. Ήταν πολύ νόστιμη! Με εξέπληξα που την έφαγα.. Συνοδευόταν με το υπέροχο ψωμί τους.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο κι ο Μότζι μου ανέφερε πως έχει διαμερίσματα στην Τεχεράνη και με ρώτησε αν θα ήθελα να μείνω εκει δωρεάν. Του είπα οτι δωρεάν δε θα το δεχόμουν, αλλά αν θα μπορούσε να μου κάνει καλύτερη τιμή από αυτές των ξενοδοχείων. Μου έκανε λοιπόν μια προσφορά, ήταν καλή και τη δέχτηκα. Επίσης μου εξήγησε πως δεν χρειάζεται να εχω ξεναγό για την πόλη κι οτι το μετρό είναι πολύ καλό και σε πάει παντού. Αυτό είχα αρχίσει να το σκέφτομαι κι εγώ, όταν ο Χούμαν μου έστειλε μήνυμα πως το τουρ με ταξιτζή ειναι 100 δολλάρια τις 8 ώρες και 150 δολλάρια με ξεναγό. Μιλάμε για τρελά ποσά. Στο Ιράν, γδέρνουν κανονικά τους τουρίστες. Όλες οι τιμές είναι διαφορετικές απο αυτές που δίνουν στους ντόπιους. Φοβερή εκμετάλλευση.

Πέρασα λοιπόν το τελευταίο μου βράδυ στο βουνό και ετοίμασα βαλίτσα για την πρωινή μας αναχώρηση.

Ημέρα 3η

Ξύπνησα τόσο ξεκούραστη, λες και δεν είχα κοιμηθεί για πολύ καιρό. Ετοιμάστηκα και περίμενα τον Μότζι να έρθει να με πάρει για να φύγουμε. Ξεκινήσαμε για Τεχεράνη. Ο δρόμος ήταν καλός , εώς ότου που φτάσαμε στην εθνική οδό, όπου οι οδηγοί πάνε σαν τρελοί και καβαλάνε τις γραμμές, όπου αυτές υπάρχουν..

Φτάσαμε στο διαμέρισμα που θα έμενα, το οποίο ήταν πολύ συμπαθητικό. Με άφησε να ετοιμαστώ και ήρθε αργότερα να πάμε για καφέ και να μου δείξει την περιοχή γύρω απο το σπίτι. Παραδόξως αυτή περιοχή θεωρείται από τις πιο ακριβές στην Τεχεράνη.Έκανα συνάλλαγμα και πήγαμε μαζί να πάρουμε το λεωφορείο για να πάμε στο καφέ που ήταν δίπλα σε ένα παζάρι. Τελευταία στιγμή έπρεπε να πάει να υπογράψει κάτι συμβόλαια για τα διαμερίσματα του, οπότε με πήγε στη στάση και μου εξήγησε πως να πάω στην αγορά και στο καφέ. Δώσαμε εκ νέου ραντεβού και χωριστήκαμε.

Η στάση ήταν χωρισμένη σε σημείο γυναικών και αντρών. Το λεωφορείο επίσης ήταν χωρισμένο στη μέση, με κανονικό διαχωριστικό. Χωμένη ανάμεσα στις γυναίκες με τις μαντήλες, έφτασα στην τελευταία στάση που βρισκόταν η αγορά Tajrish. Δίπλα υπήρχε ενα τζαμί με ωραίο γαλαζοπράσινο χρώμα . Στο παζάρι αυτό πουλούσαν περισσότερο λαχανικά και κρέατα. Τίποτα εντυπωσιακό. Βρήκα κι αγόρασα αυτά τα υπέροχα στικ κρυσταλλικής ζάχαρης με σαφράν καθώς και διάφορους καραμελωμένους ξηρούς καρπούς για δωράκια. Μετά πήγα στο καφέ και περίμενα τον Μότζι. Έφτασε λίγο καθυστερημένος. Στην συζήτησή μας μου είπε λίγα πράγματα για το Ιράν, με αφορμή ένα παλάτι κοντά στην περιοχή που ήμασταν. Περπατήσαμε και πάλι σε μια αγορά και πήγαμε για περσικ φαστ φουντ. Δεν εντυπωσιάστηκα..

Μετά το φαγητό με πήγε για γλυκό, τύπου μουσταλευριάς, που δεν μου άρεσε καθόλου. Ρίξαμε μια ματιά σε κάτι περσικά χαλιά, αγόρασα κάτι πορσελάνινα περιστέρια σε γαλαζοπράσινο χρώμα, που από ότι κατάλαβα είναι τυπικό ιρανικό και πήραμε το λεωφορείο της επιστροφής. Εγώ μπροστά, στο κομμάτι των γυναικών κι αυτός στο δεύτερο μισό με τους άντρες. Είχε την πλάκα του η όλη φάση, εως ότου μια γυναίκα μου έκανε παρατήρηση που μιλούσα στο κινητό. Μου είπε στα αγγλικά να σταματήσω να μιλάω, γιατί μιλούσα δυνατά και ήταν κουρασμένη. Σάστισα λιγάκι.. Τριγύρω οι γυναίκες μιλούσαν στα κινητά τους κι επίσης μετά απο λίγο μίλησε κι αυτή! Ο Μότζι ήθελε να της φωνάξει, αλλά δεν τον άφησα. Μου είπε πως μάλλον θα ήθελε να με εντυπωσιάσει που γνώριζε αγγλικά και βρήκε αυτόν τον τρόπο.. Νευρίασα αρκετά με αυτό το συμβάν. Ένιωσα προσβεβλημένη, σαν ξένη.

Φτάσαμε στο σπίτι και κλείσαμε ραντεβού για την επόμενη μέρα, νωρίς το πρωί, για πρωινό και να σημειώσουμε στον χάρτη αξιοθέατα. Τον ευχαρίστησα για την παρέα κι είπε οτι και για αυτόν ήταν ωραίο που πέρασε τον χρονο του με κάποιον διαφορετικό απο τους ιρανούς φίλους του.

Τελικά μέσα απο κάποιες συμπτώσεις, μπορείς να κάνεις τις καλύτερες επιλογές.. Κατέληξα να έχω κάνει και οικονομία στη διαμονή και στην μεταφορά, αλλά να έχω δωρεάν και ξεναγό αλλά και παρέα!

Ημέρα 4η

Ξύπνησα νωρίς, αρκετά κουρασμένη.Κανονίσαμε με τον Μότζι να φάμε πρωινό στο πάρκο δίπλα στο σπίτι. Παραγγείλαμε ομελέτα τύπου στραπατσαδα και συζήτησαμε πως θα μπορούσα να περάσω τη μέρα μου.

Πήρα τον χάρτη μου και πήγα στο μετρό. Και το μετρό ήταν φυσικά χωρισμένο σε γυναικείο και αντρικό βαγόνι. Κάθε 2 λεπτά έμπαινε μέσα στο βαγόνι μια γυναίκα-πωλήτρια και πουλούσε οτι μπορεί κανείς να φανταστεί. Εσώρουχα, προιόντα μακιγιάζ, πιτζάμες, καλσόν κτλ. Έφτασα στο σημείο που είχα πάει την προηγούμενη μέρα και πήρα ένα ταξί, για να πάω σε μια περιοχή που λέγεται museum of Sae d abad και αποτελείται από έναν υπέροχο κήπο, που ήταν χιονισμένος και πολλά σπιτάκια που είναι τώρα μουσεία κι έχει δυο παλάτια το άσπρο και το πράσινο.

Αποφάσισα να επισκεφτώ το πράσινο και ήταν εξαιρετικό.Ο τοίχος της κύριας αίθουσας ειναι όλος καλυμμένος με μικρά καθρεφτάκια που μοιάζουν με διαμάντια.. Πάγωσα από το κρύο, έβγαλα ωραίες φωτογραφίες και πήρα ταξί για να κατευθυνθώ προς το μεγάλο παζάρι. Στην πορεία όμως άλλαξα γνώμη και πήγα στον πύργο της Τεχεράνης, Milad tower, από όπου μπορείς να δεις από ψηλά όλη την πόλη. Ο ταξιτζής με έκλεψε, πήρε 5 φορές την αξία της κούρσας και δεν μπορούσα να συννενοηθώ μαζί του. Νευρίασα πάρα πολύ.Επίσης εκνευρίστηκα και στον πύργο αρκετά, λόγω του κακού επιπέδου αγγλικών του προσωπικού. Η θέα δεν ήταν εντυπωσιακή, λόγω της θολής ατμόσφαιρας. Έκατσα στο καφέ κι ήρθε ο Μότζι να με βρει.

Έπειτα πήγαμε σε ένα ιρανικό εστιατόριο με πολύ νόστιμο κεμπάπ. Έφαγα εξαιρετικά! Είχαν σημαίες από πολλές χώρες και μας έφεραν στο τραπέζι μια ελληνική και μια ιρανική. Βγάλαμε αναμνηστική φωτογραφία. Ένιωσα οτι έκλεινα πολύ όμορφα τη διαμονή μου στην Τεχεράνη.

Φύγαμε και πήγαμε σπίτι του, όπου θα μαζευόντουσαν κι άλλα άτομα, που κατά κύριο λόγο μένουν στο κτίριο που νοίκιασα το δωμάτιο, να παίξουμε πόκερ. Ήρθαν ενας αυστριακός, ένας κενυάτης και τέσσερις ιρανοί, εκ των οποίων η μια κοπέλα. Παίξαμε όλοι πόκερ εκτός των ιρανών. Προς το τέλος του παιχνιδιού είχα μείνει μόνο εγώ με τον αυστριακό. Είχα δυο άσσους στα χέρια μου. Ανέβαζε τη μπάνκα και τα έβλεπα. Με πήγε all in και ρίσκαρα και τα έβαλα όλα κι εγώ. Τελικά έχασα. Εκείνη την ώρα παραλλήλισα το ταξίδι μου αυτό με το πόκερ.

Παρά τις αντιρρήσεις και αμφιβολίες της οικογένειας μου και φίλων, πήγα στην κυριολεξία all in και ήρθα στο Ιράν. Μόνη. Και μάντεψε τι. Βγήκα κερδισμένη! Το ταξίδι αυτό ήταν μια εμπειρία ζωής.. Από τον χρόνο που πέρασα στο βουνό και τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και από τις μέρες μου στην Τεχεράνη. Ήμουν μέσα στον παλμό της πόλης, στην κίνηση, στα παζάρια, φορούσα τη μαντήλα στο κεφάλι παντού. Ο διαχωρισμός αντρών και γυναικών και η επιβολή της μαντήλας, με έκαναν να νιώσω πως αυτό είναι στέρηση ελευθερίας κατά μια έννοια.. Και σαν τουρίστρια, όσο κι αν είχε την πλάκα του να τριγυρνάω έτσι για λίγες μέρες, αυτό το καταναγκαστικό δεν μου άρεσε καθόλου..

Τέτοια ταξίδια με κάνουν να νιώθω ευλογημένη για την καταγωγή μου και την ελευθερία που έχουμε στη χώρα μου, όσο άσχημη κι αν είναι η κατάσταση οικονομικά. Η ελευθερία σκέψης, έκφρασης και βούλησης είναι πολύ πιο σημαντικά από όλα τα χρήματα του κόσμου. Και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς μόνο εάν ταξιδέψει..

Ημέρα 5η

Πήγα στο αεροδρόμιο για να πάρω το αεροπλάνο της επιστροφής. Όταν μπήκα στη γέφυρα για να επιβιβαστώ, έβγαλα το μαντήλι γεμάτη ανακούφιση! Αντίο hejab! Αντίο Ιράν! Καλή μας αντάμωση!