Η πτήση μας είχε διάρκεια 14 ώρες και 35 λεπτά. Προορισμός: Σικάγο baby!
Το αεροπλάνο περνούσε από τον βόρειο πόλο τη στιγμή που ήταν η ώρα να ξεκουραστώ, στον χώρο που βρίσκεται για εμάς τους αεροσυνοδούς, πάνω ακριβώς από τα ντουλάπια που βάζουν οι επιβάτες τις αποσκευές τους. Λένε πως η ακτινοβολία που δέχεται το σώμα ενός ανθρώπου όταν περνάει από τον βόρειο πόλο είναι μεγάλη. Κάθε φορά που ρωτάω έναν πιλότο, παίρνω και διαφορετική απάντηση. Αυτή τη φορά, ο κυβερνήτης μου είπε ότι ήταν σα να κάναμε 4 ακτινογραφίες. Είμαι σίγουρη οτι θα έπαιρνα άλλη απάντηση αν ρωτούσα και τους υπόλοιπους τρεις πιλότους που είχαμε στην πτήση.

Η θέα από το παράθυρο του αεροπλάνου λίγο πριν την προσγείωση ήταν εκπληκτική! Η λίμνη του Μίσσιγκαν είχε κομμάτια πάγου που έμοιαζαν από ψηλά σαν βροχή μετεωριτών και οι ουρανοξύστες κρύβονταν μέσα σε ένα πέπλο παγωνιάς.

Φτάσαμε στο ξενοδοχείο και παρήγγειλα φαγητό στο δωμάτιο, μιας και δεν είχα τη δύναμη για να βγω έξω. Δοκίμασα δύο αμερικανικά πιάτα. Ένα Μπισκ αστακού (βελουτέ σούπα) και μια Cobb salad. Τα συνδύασα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί από την Καλιφόρνια. Οργάνωσα την επίσκεψη της, επόμενης πια, μέρας στην πόλη και κοιμήθηκα 14 ώρες!

Ξεκούραστη και φρέσκια το επόμενο πρωί πήρα το τρένο, που σε 45 λεπτά με πήγε στο κέντρο του Σικάγου. Στην windy city, όπως ονομάζεται εξ αιτίας του δυνατού αέρα.
Με το που βγήκα από τον σταθμό και βρέθηκα ανάμεσα στα κτίρια, ανακάλυψα αμέσως το μέρος που είχα σχεδιάσει να επισκεφτώ πρώτα. Τον πύργο Willis, που κάποτε κατείχε το ρεκόρ του ψηλότερου κτιρίου στον κόσμο. Ανέβηκα στον 103ο όροφο, όπου είναι το παρατηρητήριό του με τζαμαρίες ολόγυρα.

Κάποια σημεία έχουν γυάλινο πάτωμα και βρίσκονται πιο έξω απ’τον κορμό του κτιρίου και είναι σαν να περπατάς στον από κάτω δρόμο αλλά πάνω στον αέρα! Δεν ένιωσα καθόλου φόβο. Άλλωστε ήμουν πολύ απασχολημένη με το να τραβάω φωτογραφίες και να απολαμβάνω τη θέα! Η πόλη από ψηλά φαινόταν πολύ όμορφη. Σε κάποια σημεία, όπως περπατούσα περιμετρικά,το κτίριο ήταν πάνω από τα σύννεφα. Απλά μαγικά!

Κατέβηκα από τα σύννεφα και προσγειώθηκα στο Millenium park που είναι ένα πολύ τουριστικό σημείο εξ’αιτίας ενός γλυπτού από ανοξείδωτο ατσάλι σε σχήμα φασολιού. Γι’αυτό ονομάζεται και «The bean». Ο δημιουργός του είναι ινδοβρετανός και η έμπνευση του ήρθε από τον υγρό υδράργυρο. Παρατηρώντας το καλύτερα, είναι όντως σαν να πέφτει μια σταγόνα υδραργύρου.
Λόγω της κυρτότητας και του υλικού του, είναι πολύ όμορφο και παιχνιδιάρικο να το φωτογραφίζεις. Επάνω του αντανακλώνται ο ουρανός, τα τριγύρω κτίρια, τα δέντρα και κάθε περαστικός που προσπαθεί να φωτογραφηθεί.

Αφού έπαιξα κι εγώ με τις αντανακλάσεις αυτές, χρειαζόμουν ενέργεια για να μπορέσω να συνεχίσω τον ποδαρόδρομο στο κρύο. Δεν είχα καλύτερη επιλογή από το να πάω στο καφέ Nutella, που έγινε διάσημο στο fb μέσα από ένα βίντεο. Από τότε που το είδα το είχα βάλει στο μάτι. Ήμουν προετοιμασμένη να βρω μεγάλη ουρά, αλλά για καλή μου τύχη, δεν είχε καθόλου κόσμο σε αντίθεση με το βίντεο που γινόταν χαμός. Ο κατάλογος είχε τεράστια ποικιλία, με τα πάντα να έχουν μέσα νουτέλα. Επειδή είμαι όμως κλασσικός τύπος, παρήγγειλα μια κρέπα με νουτέλα και μπανάνα και μια μπάλα παγωτό νουτέλα. Το παγωτό ήταν λες και είχαν παγώσει τη νουτέλα ατόφια. Παγωμένη και μαλακή. Τα έφαγα δίπλα στο τζάκι και πήρα δυνάμεις με τον πιο γλυκό τρόπο.

Στη συνέχεια, επόμενο πέρασμά μου ήταν ο ποταμός Σικάγο. Όταν τον είδα ξετρελάθηκα. Μεγάλα κομμάτια πάγου κάλυπταν ολόκληρη την επιφάνεια του. Γέλασα με τον εαυτό μου που σκεφτόμουν να κάνω και κρουαζιέρα! Ίσως μια άχρηστη πληροφορία, αλλά κατά μήκος του ποταμού βρίσκεται ο πύργος του Τραμπ. Ήξερα ότι έχει έναν στη Νέα Υόρκη, αλλά όχι και στο Σικάγο. Πουθενά αλλού άραγε; Ίσως το ανακαλύψω κάποια άλλη φορά. Συνέχισα από εκεί και βρέθηκα σε έναν δρόμο που είναι όλα τα μαγαζιά. The Magnificent mile λέγεται. Να είσαι στα μαγαζιά, να έχει εκπτώσεις και να μη θέλεις να ψωνίσεις! Μη σου τύχει!

Γυρνώντας από τον ίδιο δρόμο πέτυχα έναν σαξοφωνίστα. Αν και δεν γνώριζα τη μελωδία που έπαιζε, μου άρεσε και στάθηκα να τον απολαύσω. Καμιά φορά είμαστε τόσο βιαστικοί που ξεχνάμε να απολαμβάνουμε. Ήχους, εικόνες, στιγμές.. Ακόμα μια φορά απόρησα γιατί όταν ήμουν μικρή η μαμά μου με πήγε να μάθω μπαλέτο και όχι σαξόφωνο, όπως της είχα ζητήσει. Ποτέ δεν είναι αργά, θα μου πείτε..

Η θερμοκρασία είχε αρχίσει να πέφτει αισθητά και περπατούσα πια χωρίς να πηγαίνω κάπου συγκεκριμένα. Τυχαία πέρασα από έναν δρόμο με θέατρα, αλλά καμία παράσταση δε μου κίνησε το ενδιαφέρον, αν και θα ήθελα πολύ να κλείσω τη μέρα μου με αυτόν τον τρόπο. Ή ακόμα και στο γήπεδο παρακολουθώντας έναν αγώνα NBA με τους Chicago Bulls. Όμως έπαιζαν εκτός έδρας την προηγούμενη μέρα. Έτσι αποφάσισα να πάρω το τρένο της επιστροφής. Στον σταθμό, είδα μια ελληνική σημαία που έγραφε «Greece, Athens sister city since 1997.»
Όπου και να πάω συναντάω πάντα κάτι ελληνικό και είναι σα να μου ψιθυρίζει:
Όπου κι αν πηγαίνεις
Όσο κι αν λείπεις,
πάντα εδώ θα γυρνάς..

Related Posts