Το ταξίδι μου στο Κάιρο κανονίστηκε στην κυριολεξία μέσα σε μιάμιση μέρα. Ήταν να πάω κάπου αλλού, αλλά δεν τα κατάφερα. Η Λένα, θα πήγαινε για 3 μέρες με έναν φίλο της εκεί, οπότε αποφάσισα να πάω μαζί τους.

Ημέρα 1η

Φύγαμε από το Ντουμπάι με την Egypt air, πολύ νωρίς το πρωί. Πριν την απογείωση έβαλαν στις οθόνες ένα βίντεο που έδειχνε ένα τζαμί και έπαιζε μια προσευχή. Ωραία, είμαστε ασφαλείς, σκέφτηκα. Η διάρκεια της πτήσης μας ήταν περίπου 3 μιση ώρες. Ξεράθηκα στον ύπνο.
Κατά την προσγείωση, το μόνο που έβλεπες από το παράθυρο ήταν έρημος.
Στο αεροδρόμιο βγάλαμε βίζα με 20 δολλάρια.

Συναντήσαμε τον κύριο Σαρίφ, τον συνοδό-ξεναγό μας για τις επόμενες μέρες. Η ώρα ήταν περίπου 8 το πρωί και μας είπε ότι είναι ιδανικά να ξεκινήσουμε κατ’ ευθείαν τη μέρα μας. Πρώτη μας στάση ήταν ένα μαγαζί, σαν φούρνος, για να πάρουμε το πρωινό μας. Φαλάφελ. Το οποίο ως γνωστόν είναι κεφτές ρεβυθιών σε πίτα με λαχανικά και σως από ταχίνι. Έφαγα δύο. Ήταν πολύ νόστιμα.

Δεύτερή μας στάση θα ήταν το αρχαιολογικό μουσείο. Για να φτάσουμε εκεί όμως δεν ήταν και τόσο απλό. Η κίνηση στους δρόμους ήταν απερίγραπτη. Άπειρα αμάξια και αδέξιοι οδηγοί και κανένας δεν ακολουθούσε τον κοκ. Ένα δράμα.
Φτάσαμε στο μουσείο και μας περίμενε ένας άλλος ξεναγός.

Κατευθείαν με συνεπήραν οι ιστορίες που μας έλεγε για κάθε τι που βλέπαμε. Σφίγγες και μούμιες, Φαραώ και πλούτος. Η μουμιοποίηση ήταν για μένα ίσως το πιο ενδιαφέρον θέμα. Είναι να απορεί κανείς πώς οι άνθρωποι τότε επινόησαν κάτι τέτοιο. Για όσους δεν γνωρίζουν, καταρχάς οι αρχαίοι αιγύπτιοι πίστευαν στη μετά θάνατον ζωή και η μουμιοποίηση λοιπόν, ήταν με απλά λόγια μια διαδικασία που έκαναν στο σώμα του νεκρού για να διατηρηθεί, έτσι ώστε όταν επανέλθει στη ζωή να μπορεί η ψυχή του να βρει το σώμα έτοιμο για να ξαναμπεί σε αυτό. Αφαιρούσαν όλα τα όργανά του, καθώς και τον εγκέφαλο με ειδικά λεπτά εργαλεία, και τα έβαζαν σε δοχεία. Τα δοχεία αυτά τα τοποθετούσαν δίπλα στη μούμια, στον χώρο που ταφόταν. Επεξεργάζονταν το σώμα με ειδικά χημικά για να το αφυδατόσουν πριν το καλύψουν με γάζες. Εώς ότου και σήμερα προσπαθούν να βρουν τη δοσολογία τους.

Αναλόγως τα πλούτη που είχε κανείς, ανάλογο ήταν και το μέγεθος του δωματίου που τον έθαβαν. Μέσα σε αυτό έβαζαν ότι ήθελε ο νεκρός. Ότι πίστευε πως θα χρειαστεί στη μετά θάνατον ζωή του. Έπιπλα, χρυσό, ρούχα και ότι άλλο φαντάζεστε. Σε τοιχογραφίες ζωγράφιζαν επίσης ότι θα ήθελαν να έχουν πχ κοσμήματα, ζώα κτλ, τα οποία θα ζωντάνευαν επίσης.
Σε ένα δωμάτιο είχαν αληθινές μούμιες. Ήταν εκπληκτικό πώς είχαν διατηρηθεί τόσο καλά για τόσους αιώνες. Τρομακτικό επίσης!
Όσο τις κοίταζα σκέφτηκα πως ίσως τελικά να είχαν δίκιο που πίστευαν στη μετά θάνατον ζωή. Ίσως η ανακάλυψή τους στις εκταφές μετά από τόσους αιώνες να τους έφερε και πάλι στη ζωή. Με έναν άλλο τρόπο βέβαια. Όμως έστω και έτσι, έγιναν εν μέρει αθάνατοι!

Μετά από αρκετές και κουραστικές ώρες στο μουσείο, χρειαζόμασταν φαγητό! Στάση τρίτη λοιπόν και ο κύριος Σαρίφ μας πήγε σε ένα πλωτό εστιατόριο στον Νείλο. Δεν ήταν η ώρα που θα έπλεε, αλλά λειτουργούσε σαν εστιατόριο. Έφαγα κεμπάπ (πολύ τουριστικό), αλλά πήρα δυνάμεις. Ήπιαμε τον τούρκικο καφέ μας (τραγικός) στο κατάστρωμα και φάγαμε ένα τοπικό γλυκό καταίφι, ενώ απολαμβάναμε τη θέα και τον ήλιο. Με γεμάτες τις μπαταρίες ξεκινήσαμε για την αγορά του Αλ Χαλίλη. Το γνωστό τραγούδι του Αλκίνοου μου ήρθε στο μυαλό και το σιγοτραγουδούσα..

Στάση τέταρτη και τελευταία για να κλείσουμε την μέρα μας, η αγορά του Αλ Χαλίλη λοιπόν, όπου πουλάν τα δύο σου χείλη δύο περιουσίες κι άλλη μια…
Ήταν μια απλή αγορά σαν αυτές αραβικού και τουρκικού στυλ. Μόνο που αυτή είχε αιγυπτιακά σουβενίρ! Πήρα λοιπόν τρεις πυραμίδες, μια κούπα κι έναν μαγνήτη για τη συλλογή μου, ένα υπέροχο σκάκι με πιόνια Φαραώ, ένα μαύρο καφτάνι με ιερογλυφικά και έναν ναργιλέ.

Ο ήλιος όσο ήμασταν εκεί έδυσε και τα κτίρια φωτίστηκαν. Ήταν πολύ όμορφα. Ένα ζευγάρι νεονύμφων πόζαρε στον φωτογράφο τους. Τους τράβηξα κι εγώ μια φωτογραφία και τους ευχήθηκα να ζήσουν ευτυχισμένοι. Τελικά κανείς δεν έδωσε καμία περιουσία για τα χείλη μου, όπως έλεγε το τραγούδι. Μόνο ένας πωλητής με ρώτησε «Tell me what you need, I have everything». Τα ήθελε ο πισινός του και δεν κρατήθηκα και του απάντησα: » I need a man» . Δεν μου ξαναμίλησε. Εμείς πάντως γελάσαμε πολύ!
Αποχαιρετίσαμε την αγορά και μετά από δύο ώρες λόγω κίνησης στον δρόμο φτάσαμε στο δωμάτιό μας.
Κοιμήθηκα υπέροχα και ανυπομονούσα να ξημερώσει για να επισκεφτούμε τις πυραμίδες..

Ημέρα 2η

Ξυπνήσαμε, φάγαμε πρωινό και αναχωρήσαμε για την Γκίζα. Πρώτη μας στάση ήταν οι πυραμίδες της Αιγύπτου, οι όποιες συγκαταλέγονται στα επτά θαύματα του κόσμου!
Με το που τις είδαμε από μακριά μας πλημμύρισε ενθουσιασμός!

Όσο πλησιάζαμε δε και την ώρα που ήμασταν ακριβώς δίπλα τους, επάνω τους και μέσα τους δεν κρατιόμασταν! Ναι, όντως, για όσους έχουν ζωηρή φαντασία, η περιγραφή μου ακούστηκε λίγο πονηρή, αλλά όντως ανεβήκαμε και περπατήσαμε επάνω στην πυραμίδα του Χέοπα, σε ένα κομμάτι που επιτρεπόταν. Εμείς βέβαια ανεβήκαμε και σε ένα άλλο που απαγορευόταν, γιατί ήταν ωραίο το σημείο για φωτογραφία! Ευτυχώς προλάβαμε να βγάλουμε τη φωτογραφία, γιατί ήρθε ένας σεκιούριτι και μας κατέβασε!

Όπως ανέφερα μπήκαμε και σε μία πυραμίδα, μία μικρή. Το κατέβασμα ήταν πολύ απότομο και στενό. Κατέβαινες πατώντας σε μία σανίδα με κλίση τσουλήθρας, που είχαν καρφώσει πάνω της ανά περίπου μισό μέτρο κάτι σανίδια για σκαλάκια. Το μονοπάτι ήταν φωτισμένο σε όλη τη διαδρομή εώς και το δωμάτιο που έφτανες όταν ήσουν στον πάτο της πυραμίδας. Το δωμάτιο αυτό ήταν άδειο. Ότι περιείχε μια φορά κι έναν καιρό, μούμιες και θησαυρούς, είχε αφαιρεθεί. Η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά αποπνικτική, λόγω της ζέστης και της κλεισούρας. Αν και δεν έχω κλειστοφοβία, ένιωσα την ανάγκη να βγω αμέσως έξω. Σκαρφάλωσα γρήγορα και ανάσανα καθαρό δροσερό αεράκι. Δύσκολο να είσαι μούμια!

Εκεί μας έφερε ο κύριος Σαρίφ έναν άλλον ξεναγό, τον Μοχάμεντ. Οι ιστορίες που έλεγε σε συνδυασμό με όσα είπε ο ξεναγός στο μουσείο την προηγούμενη μέρα, πήραν σάρκα και οστά. Μόνο κοίταζα και άκουγα. Η φαντασία μου άρχισε να οργιάζει και ξαφνικά τσουπ

με φαντάστηκα ντυμένη Κλεοπάτρα να τριγυρνάω ανάμεσα στις πυραμίδες, να κάθομαι σε χρυσό θρόνο περιτριγυρισμένη από υπηρέτες και δύο άντρες να τσακώνονται για μένα!
Αργότερα ανεβήκαμε σε καμήλες και στην κυριολεξία κάναμε βόλτα μέσα στην έρημο με θέα τις πυραμίδες, που δεν είναι τρεις, αλλά εννέα! Υπέροχη εμπειρία!

Φυσικά δε θα μπορούσα να φύγω από εκεί χωρίς να δώσω ένα φιλί στην πασίγνωστη Σφίγγα! Όταν την ανακάλυψαν ήταν θαμμένη μέσα στην άμμο. Σιγά σιγά έσκαψαν και βγήκε στην επιφάνεια όλο αυτό το άγαλμα.

Χτυπημένοι και αποκαμωμένοι από τον ήλιο, πήγαμε για φαγητό σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο με θέα τις πυραμίδες. Το Mena House.

Δεύτερη στάση: Κρουαζιέρα στον Νείλο το ηλιοβασίλεμα! Ο κύριος Σαρίφ νοίκιασε μόνο για εμάς ένα καραβάκι τύπου παντόφλα. Ο οδηγός, άναψε τα φώτα του καραβιού, έβαλε δυνατά τη μουσική και ξεκινήσαμε!

Η κρουαζιέρα δεν ήταν κάτι το εντυπωσιακό. Έδυσε όμορφα ο ήλιος και με τη μουσική ήρθαμε σε κέφι! Κάποια τραγούδια καταφέρνουν να σου ανεβάζουν τη διάθεση. Ακούγοντας το ‘despacito’, δεν μπορούσα παρά να αρχίσω να το χορεύω, με τα βλέμματα από τα τριγύρω καραβάκια να είναι στραμμένα επάνω μου! The Nile experience!

Ημέρα 3η

Η τρίτη μέρα μας βρήκε φανερά κουρασμένες και λιγότερο ενθουσιώδεις. Ο τρίτος της παρέας μας έφυγε το πρωί. Έτσι έμεινα με τη Λένα. Δύο ελληνίδες στο Κάιρο!
Η κίνηση για να φτάσουμε ήταν χειρότερη από κάθε άλλη φορά.
Ο ίδιος ξεναγός από τη προηγούμενη μέρα, ο Μοχάμεντ, μας συνάντησε στο τζαμί El Naser Mohamed Ibm Qalawoon . Μας μίλησε λίγο για τη σύγχρονη ιστορία και στάθηκε αρκετά στο τι είναι ισλάμ και συν τοις άλλοις, ποιά είναι η θέση της γυναίκας σε αυτό. Με τη Λένα αρχίσαμε να κοιταζόμαστε. Βρε μπας και θέλει να μας κάνει μουσουλμάνες;

Επισκεφτήκαμε άλλο ένα τζαμί, που λειτουργεί σαν μουσείο. Απολαύσαμε τη θέα και βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες!

Μετά από την πλύση εγκεφάλου στα τζαμιά, βρέθηκα σε οικείο έδαφος.

Η συνοικία αυτή δε θύμιζε σε καμία περίπτωση Ελλάδα, αλλά βλέποντας την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου με την ελληνική και την αιγυπτιακή σημαία απ’έξω με διαπέρασε ένα ρίγος. Δεν περίμενα πως η επίσκεψη σε αυτήν την περιοχή θα με άγγιζε τόσο. Στο νεκροταφείο της εκκλησίας, έβλεπες γραμμένα στα μνήματα ονόματα Ελλήνων ή πιο σωστά Ελληνοαιγύπτιων. Πολλές γενιές. Κάποια ήταν γραμμένα και στα αραβικά και στα ελληνικά. Παλιές φωτογραφίες και οικογενειακοί τάφοι.
«Μα πόσοι Έλληνες μετανάστεψαν σε όλον τον κόσμο;», αναρωτήθηκα και με έπιασε ένα σφίξιμο στην καρδιά σκεπτόμενη το παρόν μου, με ένα ερωτηματικό για το πού θα με έβρισκε το μέλλον μου.

Στο υπόγειο, στη σπηλιά, της μικρής εκκλησίας του νεκροταφείου, σύμφωνα με την ιστορία, κρύβονταν από τον Ηρώδη επί 3 μήνες η Μαρία με τον Ιωσήφ και τον μικρό Χριστό. Στην πορεία τους από την Ιερουσαλήμ προς την Αίγυπτο, πριν γυρίσουν και πάλι πίσω. Βρεθήκαμε μέσα σε αυτόν τον χώρο και για πρώτη φορά είδα εικόνα της Παναγίας με το στήθος της έξω να θηλάζει το βρέφος. Άλλη μια βρίσκεται στην εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, επίσης στην Αίγυπτο.

Δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, είναι η λεγόμενη Hanging church. Η Κοπτική χριστιανική εκκλησία της Αλεξάνδρειας. Η εθνοθρησκεία αυτή, αποτελεί το μεγαλύτερο ποσοστό χριστιανών της Αιγύπτου. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το πώς ήταν ζωγραφισμένα τα χαρακτηριστικά των αγίων στις εικόνες σε σύγκριση με αυτές της ορθόδοξης εκκλησίας. 110 εικόνες !
Την ώρα που ήμασταν στην εκεί περιοχή, συναντήσαμε πολλούς ντόπιους και μας ρωτούσαν από πού είμαστε. Με περηφάνεια μας έλεγαν «Είμαι κι εγώ χριστιανός. Κόπτης.» Μια απλή έκφραση, αλλά με κρυμμένο περιεχόμενο.
Περπατήσαμε λίγο σε ένα ιδιαίτερο δρομάκι με καλυμμένους τοίχους από πάγκους με βιβλία. Οδηγούσε σε μια συναγωγή, η οποία πλέον λειτουργεί μόνο ως μουσείο. Όλοι οι Εβραίοι που κάποτε ζούσαν στο Κάιρο εκδιώχθηκαν. Μου έκανε εντύπωση που δεν την έκαψαν..
Ο ξεναγός μας, αν και μουσουλμάνος, παθιαζόταν κατά την αφήγηση σε όποιου είδους ναό κι αν βρισκόμασταν και έδειχνε να σέβεται την κάθε θρησκεία. Αυτό με έκανε να τον εκτιμήσω πολύ.

Αποχαιρετίσαμε τον Μοχάμεντ και πήγαμε στον πύργο του Καΐρου για να δούμε την πόλη από ψηλά και στη συνέχεια να φάμε το βραδινό μας στο περιστρεφόμενο εστιατόριο. Το αεράκι ήταν τσουχτερό την ώρα που έπεφτε ο ήλιος. Βλέποντας την πόλη από τα 187 μέτρα, είχες την εντύπωση πως ήταν μια ήρεμη και οργανωμένη πόλη. Το χάος που βιώσαμε στον δρόμο όλες αυτές τις μέρες μονομιάς διαγράφηκε. Ένιωσα μια ηρεμία. Κοίταξα νοερά προς τις πυραμίδες και τον Νείλο που απλωνόταν μπροστά μου φωτισμένος από τα καραβάκια που έπλεαν. Τι υπέροχο τριήμερο, σκέφτηκα. Αντίο Κάιρο!

Related Posts