Έφτασα με τη Μαρία στο νησί Cebu, στις Φιλιππίνες. Το ταξίδι το οργάνωσε εκείνη κι εγώ απλά αφέθηκα τόσο πολύ στις οργανωτικές της ικανότητες, που δεν συγκρατούσα καν τις ονομασίες των περιοχών που θα επισκεφτόμασταν, πράγμα που την εκνεύριζε πολύ!
Πήραμε ένα ταξί, το οποίο θα μας πήγαινε στην περιοχή Boljoon. Δεν γνωρίζαμε ότι χρειάζονται 4 ώρες οδήγησης από το αεροδρόμιο για να φτάσουμε εκεί. Από τη μία είχε στην αρχή τρομερή κίνηση και από την άλλη ήταν και μακριά. Ο καημένος ο οδηγός πάλευε να κρατηθεί ξύπνιος στο τιμόνι και όταν το συνειδητοποίησαμε, αρχίσαμε όπως όπως να του μιλάμε στα αγγλικά, που δεν καταλάβαινε, για να τον κρατήσουμε ξύπνιο. Κάναμε δύο στάσεις με παρότρυνση δική μας και επιτέλους ενώ είχε πια νυχτώσει φτάσαμε στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει για να μείνουμε δύο βράδια. Ο οδηγός έπρεπε να γυρίσει πίσω και αγνοούμε μέχρι και σήμερα ποιά ήταν η τύχη του..

Το ξενοδοχείο που επιλέξαμε να μείνουμε ήταν σαν τοποθεσία κεντρικά για τις εξορμήσεις μας και είχε τις καλύτερες κριτικές. Είχε περάσει όμως πλέον σε άλλα χέρια και έγινε αργότερα εμφανές ότι οι νέοι του ιδιοκτήτες δεν το περιποιούνταν όπως οι προηγούμενοι. Ήταν τόσο σκοτεινά που δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα, παρά μόνο το δωμάτιο μας και για καλή μας τύχη μας ενημέρωσαν πως είχε ζεστό νερό για να κάνουμε μπάνιο. Κοιμηθήκαμε ευχάριστα και το πρωί μας αποζημίωσε το ξημέρωμα που φώτισε το ξενοδοχείο με την ωραία παραλία.

Ημέρα 1η

Αυτό το ταξίδι ήταν κυρίως ένα πακέτο από δραστηριότητες για τις οποίες φημίζεται το νησί αυτό και επιπλέον είναι προορισμός για καταδύσεις. Εμείς μόνο κατάδυση δεν κάναμε, αλλά κάναμε όλα τα υπόλοιπα!
Πρώτη μέρα και πρώτη δραστηριότητα ήταν να κολυμπήσουμε δίπλα σε φαλαινοκαρχαρία στην περιοχή Oslob. Πήραμε ένα τουκ τουκ και μετά από μια διασκεδαστική διαδρομή στη φύση φτάσαμε. Είχε πάρα πολύ κόσμο και η αλήθεια είναι ότι δεν το περιμέναμε.
Η φάλαινα-καρχαρίας είναι ένα άκακο πλάσμα 18 μέτρων και ζυγίζει 34 τόνους. Τρέφεται αποκλειστικά με φυτοπλαγκτόν και μικρά ψάρια. Έχει ένα στόμα μήκους 1 μέτρου και καταπίνει το φαγητό της ρουφώντας ταυτόχρονα νερό.
Μετά από μια ενημέρωση από τους υπευθύνους για το τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται να κάνεις την ώρα που θα είσαι δίπλα στη φάλαινα και αρκετή αναμονή, επιτέλους μπήκαμε στη βάρκα που μας πήγε στην περιοχή που τάιζαν τη φάλαινα. Βουτήξαμε δίχως σκέψη και μας συνεπήρε η μαγεία του μπλε της θάλασσας και αυτό το τεράστιο πλάσμα που είχαμε δίπλα μας! Δεν σταματούσαμε να βουτάμε και να βγάζουμε φωτογραφίες.

Ένας από τους κανόνες που μας είπαν στην ενημέρωση ήταν «Μη βρεθείτε πολύ κοντά στη φάλαινα». Κάποια στιγμή η Μαρία μου φώναξε : «Λώρη είναι πίσω σου!!!» Τρόμαξα πιο πολύ με την αντίδραση της Μαρίας, παρά με το ότι το στόμα της φάλαινας ήταν έτοιμο να με ρουφήξει με το νερό σαν ψαράκι! Ήταν μια υπέροχη εμπειρία και είναι πολύ σημαντικό ότι το ζώο αυτό δεν κακοποιείται κατά τη διάρκεια της τουριστικής αυτής εκμετάλλευσης. Απλά τρώει το γεύμα του! Βέβαια η ψυχούλα του το ξέρει αν ενοχλείται από όλον αυτόν τον κόσμο πού μαζεύεται τριγύρω του.. Ευτυχώς πάντως δεν έχει ακουστεί ακόμα κανένα περιστατικό ότι κάποιος τουρίστας έγινε το μεζεδάκι του και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν γίναμε εμείς!

Κατά την επιστροφή προς το ξενοδοχείο σταματήσαμε σε ένα χωριουδάκι για να δούμε μια παλιά καθολική εκκλησία. Αν υπήρχε κάτι που μου έκανε εντύπωση έως αυτή τη στιγμή, ήταν ο μεγάλος αριθμός των εκκλησιών καθώς και τα γηπεδάκια μπάσκετ που συναντούσαμε κατά μήκος όλης της διαδρομής. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και πήγαμε να χαλαρώσουμε στην όμορφη γραφική παραλία με τους φοίνικες. Είχαμε κουραστεί τόσο πολύ προηγουμένως που τη Μαρία την πήρε ο ύπνος εκεί κι εγώ πήγα στο δωμάτιο και κοιμήθηκα μέχρι που νύχτωσε. Φάγαμε βραδινό και ξαναπέσαμε ξερές.

Ημέρα 2η

Το επόμενο πρωί πήραμε το τοπικό λεωφορείο και πήγαμε να ξεκινήσουμε τη δεύτερή μας δραστηριότητα που λέγεται Cannyoneering.
Φορέσαμε τα κράνη μας, γιατί safety first και ανεβήκαμε τετρακάβαλο (!) (που είναι η ασφάλεια τώρα;) στη μηχανή με τον οδηγό της μηχανής και τον συνοδό της δραστηριότητας. Μέσα σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε στην αφετηρία της κατάβασης του φαραγγιού.
«Λώρη πήδα!» , φώναζε η Μαρία που ατρόμητη έκανε το πρώτο άλμα στο νερό. Εμ εγώ που να πηδηξω; Πάγωσα και πίσω μου σχηματιζόταν ουρά κόσμου που με άγχωνε ακόμη περισσότερο! Με νευρίασε και ο συνοδός που με πίεζε. (καθόλου τακτ ο τύπος. Δραστηριότητες αναψυχής λέγονται, όχι βγάλε μου την ψυχή!) Ε, μετά από λίγα λεπτά βούτηξα και τελικά δεν ήταν ούτε ψηλά, ούτε δύσκολο. Η ψυχολογία τελικά είναι το παν!

Η κατάβαση του φαραγγιού συνεχιζόταν  με περπάτημα μέσα στα νερά, με αλματάκια, με φυσικές τσουλήθρες πάνω στα βράχια, πηδήματα αλά Ταρζάν με το σχοινί και περάσματα από μικρές σπηλιές. Ευτυχώς υπήρχαν επιλογές για βουτιές για όλα τα γούστα και τα επίπεδα. Για παράδειγμα πολύ ψηλά, κατάλληλα για τη Μαρία και παιδικά για τη Λώρη. Τη φώναζα Μαρία η ατρόμητη και δε θα ξεχάσω ποτέ τι μου είπε: Αν μπορούν να το κάνουν οι άλλοι μπορώ κι εγώ!
Εγώ πάλι αποφάσισα να το πάω πιο συντηρητικά.
Η τελευταία βουτιά που έκανε ήταν πολύ θεαματική!

Όλη η διαδρομή μέσα στο εξωτικό πράσινο της φύσης και στα γαλανά νερά άξιζε! Ακόμα και το καρδιοχτύπι και η τσαντίλα που μου προκάλεσε ο «ερασιτέχνης» συνοδός! Ερασιτέχνης, γιατί φίλε μου, σε μια τέτοια δουλειά πρέπει να ξέρεις να προσφέρεις ασφάλεια, αλλά και ευχαρίστηση. Βγήκαμε από το φαράγγι και βρεθήκαμε στον υπέροχο καταρράκτη Kawasan. Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής με τα πόδια αυτή τη φορά και βρέθηκαμε μάρτυρες κακοποίησης δεμένων κοκκόρων, που σύντομα θα έπαιρναν μέρος σε κοκορομαχίες. Κάτι πολύ συνηθισμένο για την περιοχή.

Την επόμενη μέρα περιμέναμε το ferry για να πάμε στο νησί Panglao. Βρήκαμε ένα καφέ-εστιατόριο πάνω στη θάλασσα και φάγαμε ένα ψάρι και λίγα καλαμάρια. Ήταν τα πιο νόστιμα που είχα φάει ποτέ. Γευόσουν τη θάλασσα σε κάθε μπουκιά.

Ενοικιάσαμε ένα δωμάτιο δίπλα στην παραλία Alona, που είναι πολύ τουριστική και κατεπέκταση και πολύ βρώμικη! Για βουτιά εκεί ούτε λόγος βέβαια! Κάναμε μασάζ ποδιών την ώρα που έδυε ο ήλιος, φάγαμε πίτσα και δοκιμάσαμε την τοπική μπύρα. Δυο παιδάκια μας τραγούδησαν με τις κιθάρες τους ένα αγαπημένο μου τραγούδι, με ανταμοιβή ένα κομμάτι… πίτσα! Νύχτωνε και το μέρος έσφυζε από κόσμο..

Ημέρα 3η

Το πρωί ήμασταν έτοιμες για τη νεά μας εξερεύνηση και την δραστηριότητα νούμερο τρία, στην περιοχή Bohol. Αρχικά σταματήσαμε πάνω στον δρόμο για να θαυμάσουμε τη φύση και συγκεκριμένα το δάσος. Το Manmade forest όπως το αποκαλούν. Στο Tarsier Sanctuary είδαμε κάτι μαιμουδάκια στο μέγεθος παλάμης. Τα Tarsier, όπως τα αποκαλούν. Είναι πραγματικά τόσο μικρά (και τρομακτικά), που ευτυχώς τα είχαμε δει πάνω στην κάρτ ποσταλ πρώτα, αλλιώς δεν θα τα αναγνωρίζαμε έτσι όπως κρύβονταν πάνω στα δέντρα.

Επόμενη στάση μας ήταν το Chocolate hills και το adventure park που θα κάναμε την τρίτη δραστηριότητα. Οι σοκολατολόφοι ήταν απλά πολλά λοφάκια σκορπισμένα στην περιοχή περιτριγυρισμένα από πράσινο.
Μπήκαμε στο πάρκο, στο οποίο υπάρχουν πολλές δραστηριότητες για να κάνει κάποιος. Μία απο αυτές είναι ποδήλατο πάνω σε σύρμα! Αυτό είχαμε σκοπό να κάνουμε κι εμείς! Μάθε τέχνη κι ασ’τηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε, δε λένε; Ίσως να χρειαστεί κάποτε να δουλέψουμε σε τσίρκο, ποτέ δεν ξέρεις!
Για εμάς το δύσκολο ήταν να φτάσουμε στο ύψωμα εκείνο. Μας βγήκε η γλώσσα από την ανάβαση! Από κάτω βλέπαμε κάποιον να κάνει ποδήλατο επάνω στο σύρμα και φαινόταν θεαματικό!
Ήρθε και η σειρά μας! Φυσικά το ποδήλατο είναι δεμένο από κάθε μεριά και ο ίδιος ο αναβάτης επίσης! Safety first! Ανέβηκα επάνω στο ποδήλατο κι έκανα πετάλι κανονικά. Η αίσθηση ήταν μοναδική! Έκανα ποδήλατο στον αέρα! Κυριολεκτικά όμως! Από κάτω μου υπήρχαν δέντρα και ήμουν μεταξύ ουρανού και γης!
Υπέροχη εμπειρία !

Είχαμε πολύ χρόνο ακόμη πριν τελειώσει η μέρα μας και παρόλο που πιστεύαμε ότι θα ήταν πολύ τουριστικό, ενδώσαμε να πάμε για φαγητό σε ένα πλοιάριο που κάνει κρουαζιέρα στο ποτάμι.
Ήταν ότι χρειαζόμασταν! Ξεκούραση, φαγητό και απόλαυση της μοναδικής διαδρομής! Το φαγητό δε ήταν κακό και είχε και ζωντανή μουσική. Οι φιλιππινέζοι φημίζονται άλλωστε για την αγάπη τους στη μουσική. Το πλοιάριο έπλεε με χαμηλούς κόμβους και η βλάστηση κατά μήκος του ποταμού ήταν σαν ζωγραφιά. Μερικά παιδάκια βουτούσαν στα νερά, σκαρφάλωναν στα δέντρα και αναζητούσαν την προσοχή μας. Πότε χάσαμε κι εμείς την παιδικότητα, την αθωότητα και το χαμόγελό μας; Αναρωτήθηκα.

Το κερασάκι αυτής της διαδρομής ήταν όταν σταματήσαμε σε μια εξέδρα για να δούμε και να ακούσουμε μια παιδική χορωδία. Τα παιδάκια που ήταν ντυμένα με μια τοπική φορεσιά χόρεψαν και τραγούδησαν. Ήταν όλα υπέροχα! Μπορούσες είτε να δωρήσεις χρήματα ή να αγοράσεις μια μικρή κιθάρα, σαν αυτές που έπαιζαν κι αυτά. Αγόρασα μια και νομίζω ότι ήταν το πιο ωραίο σουβενίρ που θα μπορούσα να έχω για να μου θυμίζει αυτήν την εμπειρία!
Ή αυτό το βίντεο που πήρα κι εγώ μέρος στην σκηνή με την κιθαρούλα μου! Διαλέξτε και πάρτε!

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και ξάπλωσα στην αιώρα του κήπου αγκαλιά με την κιθάρα μου. Το τραγούδι moonriver μου ήρθε στο μυαλό και άρχισα να το σιγοτραγουδάω σαν την αγαπημένη μου Audrey Hepburn.
?Moon river, wider than a mile
I’m crossing you in style some day
Oh, dream maker, you heart breaker
Wherever you’re goin’, I’m goin’ your way
Two drifters, off to see the world
There’s such a lot of world to see
We’re after the same rainbow’s end, waitin’ ’round the bend
My huckleberry friend, moon river, and me?

«Υπάρχουν πολλά να δεις στον κόσμο», λέει ένας στίχος του τραγουδιού. Αυτή τη φορά είδα έναν άλλον κόσμο. Ότι δεν σας έδειξα πιο πάνω. Φτωχογειτονιές και χαμόσπιτα μέσα στη λάσπη. Ζώα να περπατάνε ελεύθερα. Εκκλησίες περιποιημένες. Οι άνθρωποι που μένουν εκεί είναι χαρούμενοι. Τα παιδάκια δεν έχουν τίποτα, αλλά χαμογελάνε με όλη τους τη ψυχή, γιατί αυτά ξέρουν ότι στη ζωή δεν χρειάζεσαι πολλά. Παιχνίδι, φύση και αγάπη είναι αρκετά.
Σίγουρα όταν οι καιρικές συνθήκες δεν είναι καλές θα έχουν πολλά προβλήματα στη διαβίωση τους. Όμως είμαι σίγουρη ότι η πίστη τους στο Θεό και η οικογένειά τους είναι το μυστικό που κρύβεται πίσω από το χαμόγελό τους.
Πίστη ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Κάτι που έχουμε ξεχάσει εμείς.
Αντίο Φιλιππίνες! Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και για όσα μου έμαθες, ή πιο σωστά για όσα μου υπενθύμισες, σε αυτό το ταξίδι!

Related Posts